นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า….

แค่รู้สึกอยากเอา “นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า …” มาใช้เปิดเรื่องบ้าง ปกติถูกใช้เป็นซีนจบตลอด แก้เบื่อ

ซึ่งในที่นี้ก็หมายถึงนิทานจริงๆ ครับ

วันหนึ่งผมเดินอยู่ในร้านหนังสือ บังเอิญผ่านโซนเสริมสร้างพัฒนาการเด็กเข้าพอดี มีหนังสือสำหรับเยาวชนมากมาย เป็นล็อกที่เฉดสีเจิดจรัสสาดแสงมาก เห็นคู่แม่ลูกกำลังยืนถกกันอยู่ว่าจะซื้อเล่มไหนดี ระหว่างนิทานสามมิติ กับสมุดนิทานระบายสี เนื้อหาคล้ายๆ กัน แค่เล่มแรกอ่านอย่างเดียว ส่วนเล่มสองละเลงสีเล่นได้ด้วย

ลูกอยากได้นิทานสามมิติ เพราะสวยกว่า เท่กว่า อลังกว่าหลายขุม ถ้าเราเป็นเด็กก็อยากได้แหละ กางทีมีบ้านเด้งออกมาด้วย ตื่นตาตื่นใจ แต่แม่บอกเอาสมุดระบายสีสิลูก ถึงจะบางกว่า ง่อยกว่า แต่เดี๋ยวหม่าม้าอ่านให้ฟังแล้วหนูก็จะได้ระบายสีให้หม่าม้าดูไง สลับกัน ทูอินวัน โน้มน้าวสุดฤทธิ์ สุดท้ายก็ลงที่ชอยส์หลัง ทั้งคู่ก็เดินไปจ่ายตังค์ จบ … ผมจึงได้โอกาสขยับไปหยิบมาดูบ้าง

นิทานหลายแนวทั้งใหม่เก่า สมุดลายเส้นออกแบบสวย นานมากที่หลงลืมหนังสือแนวนี้ไป อย่างน้อยน่าจะตราบเท่าที่พ้นวัยเด็กมาได้ราวสิบล้านปี (พูดแล้วน้ำตารื้น) จังหวะนั้นเอง จู่ๆ เกิดคิดขึ้นมาว่า ถ้าตอนนี้ต้องเล่านิทานซักเรื่องให้เด็กฟัง จะเล่าเรื่องอะไรดี ยังเล่าออกอยู่ไหม ที่สำคัญ เราจะยังคิดถึงนิทานเรื่องเก่าอันแสนสวยงามด้วยหัวใจใสสะอาดเหมือนสมัยเป็นแค่คนฟังได้อีกหรือเปล่า

ก็น่าตกใจเหมือนกันที่พบว่าคำตอบคือไม่แล้วล่ะ ไม่ใช่ว่าเล่าไม่ได้ แต่มิอาจหยิบขึ้นมาเล่าโดยไม่แทรกความเสื่อมเปรตส่วนตัวในปัจจุบันลงไปได้ต่างหาก ผลจากจิตไม่ศรัทธาก็ว่า

คงเป็นอาการธรรมชาติที่เกิดกับทุกคนนะครับ พอเวลาผ่านไป ความรู้สึกฟุ้งๆ เคลิ้มๆ ที่เคยมีต่อนิทานเรื่องโปรดก็พลอยหายไปด้วย ไม่สนุกเท่าเก่าแล้วแฮะ ไม่อิน แถมไม่เชื่อไม่ว่า เผลอๆ ยังนั่งจับผิด มองเห็นมุมหลอกเด็กและโคตรไร้เหตุผลชัดเจนขึ้นอีก หมดกัน จินตนาการอันกว้างไกลในอดีตถูกทำลายสิ้นตามอายุ (นี่ไม่สำนึกในความบันเทิงที่เคยได้รับจากมันเลยเรอะ)

ทั้งหมดเพราะนิทานมันถูกปั้นมาอย่างโลกสวยเกิ๊นตั้งแต่แรก หรือเพราะเราเองที่มาไกล ขว้างจินตนาการทิ้งไป ใช้เหตุและผลกับทุกๆ สิ่งจนไม่เหมาะกับนิทานใสๆ พวกนั้นอีกกันแน่นะ

บางทีก็คิดครับว่าสงสัยกูคงถูกโลกแห่งความจริงหล่อหลอมมานาน กล่าวคือโดนทำร้ายตลอดระยะเวลาที่ได้โตเป็นผู้ใหญ่ จนหัวใจแสนซื่อใสบริสุทธิ์ค่อยๆ กลายร่าง (อธิบายยังกะพรีเดเตอร์) มันต้องเป็นงั้นชัวร์เลย อือ

ในบรรดานิทานสุดคลาสสิกที่ส่วนใหญ่มักโลดโผนผจญภัย แต่ที่ผมจำได้ดีกลับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญประจำบ้านอย่างชาวนากับงูเห่าครับ